حالا دیگر کسی رو ندارم که بهش فکر کنم؟

توره سپارمیشوی به سوی عشق ومن درکنارپنجره درارزوی یک نگاه اه میکشم توازدیارمن چه شادمانه کوچ میکنی وچشم های بی قرارمن به غربت همیشگی هنوزخیره مانده اند

میشنوی صدای اندوهم را؟

 که با کوچکترین ضربه ای خواهد ترکید

بایدگریست برای شاخه های شکسته

باید فریادزدبه حال شقایق پرپرشده

باید اشک ریخت

با دیدن پروانه سوخته