حالا دیگر کسی رو ندارم که بهش فکر کنم؟

!

چه مي خواهي؟چه مي جويي در اين كاشانه گورم!

چسان گويم؟چسان گريم؟حديث قلب رنجورم؟

از اين خوابيدن در زير سنگ وخاك وخون خوردن نميداني!چه ميداني كه آخر چيست منظورم؟

تن من لاشه ي فقر است من زنداني زورم!

كجا مي خواستم مردن؟! حقيقت كرد مجبورم

چه شبها تا سحر عريان خوردم و خواندم براي گورم؟

..!

براي يك لحظه ناتمام قلبم از طپش افتاد...

با تعجب پرسيدم :مگر از من متنفري؟!

گفت:نه باور كن !ولي چون تو را واقعا" دوست دارم

نمي خواهم پس ار آنكه كام از من گرفتي براي پيدا كردن گل زرد زحمتي بخود هموار كني

پرسيدم از سرشك كه سر چشمه ات كجاست؟

ناليد وگفت: ((سر)) زكجا ((چشمه )) از كجاست؟

لبخند نديده ي قلبم كه پيش عشق:

هر وقت دم زخنده زدم گفت :نا بجاست!

زن اسطوره ای با چشمهای روشنش آمد

نگاه نافذش احساس شد٬عطرتنش آمد

زمين يک لحظه ساکن ماند٬خورشيد از تپش افتاد

وماه از قله ی افلاک محض ديدنش آمد

درون خانه ام تابيد تا نوری اهورايی

به خود گفتم زجابرخيز رحمی بر منش آمد

به خودگفتم زجا برخيز معصوميت مطلق

که بايد سرگذاری بر حريم دامنش آمد

سکوت وحيرت ومن هر سه يک سو چشمها بردر

که ناگه خش خش دنباله ی پيراهنش آمد

زن اسطوره ای از دردرآمد گرم ونورانی

قلم لبريز شد٬رقصيد٬حس گفتنش آمد

زن اسطوره ای آميخت از آن روز با شعرم

کتابم را گشودم٬عطر شيرين تنش آمد...

بصرف اينكه يكبار بر خلاف هميشه تمناي عشق را در نگاهش نخواندم.او را از خود راندم وقتي رفت و....مرد دور از هرچه زيباست او هرچه نيكوست.تك وتنها ماندم....واين شيون من است .....بر مزار خاطراتش...

رفته بوديم كه دور از انظار ديگران ساعتي با سر گرداني يك عشق بي پناه زير روشنايي مات ماه گردش كنيم....

آسمان كاملا صاف بود.ناگهان پاره ابري سياه صورت نازنين ماه را در سياهي خود نا پديد مي كرد..گفتم:آسمان باين صافي معلوم نيست! اين قطعه ابر سياه از گريبان ما چه مي خواهد؟اشاره با ابر كرد و؟آهي كشيد وگفت آن؟آن ابر نيست!عصاره است.عصاره ي ناله هاي پنهاني عشاق واقعي است...روي ماه را پوشانده است تا ماه شاهد عشق دروغ من وتو نباشد.............

تو اين قسمت ميخوام دليل اينكه خدا دوست نداره كسي را تنها بگذاره را در قالب يه داستان واسه همه شما ها كه تنها هستين وفكر ميكنيد تنهايي واسه شما خيلي خوبه را بگم .تا ته داستان را بخوانيد ودرس عبرت بگيريد

خدا يا نجاتم بده

داستان در باره يك كوهنورد است كه مي خواست از بلند ترين كو ه ها بالا برود.اوپس از سالها آماده سازي ماجراجويي خود را اغاز كرد.ولي از آنجا كه افتخار كار را فقط برا يخودش مي خواست تصميم گرفت تنها از كوه بالا برود.شب بلندي هاي كوه را تماما" در بر گرفته بودومرد هيچ چيزي را نميدي.همان طور كه از كوه بالا ميرفت چند قدم مانده به قله كوه پايش ليز خورد ودر حالي كه به سرعت سقوط مي كرد ازكوه پرت شد.در حال سقوط فقط لكه هاي سياهي را در مقابل چشمانش مي ديدواحساس وحشتناك مكيده شذن به وسيله قوه جاذبه او را در خود مي گرفت.همچنان سقوط ميكردودرآن لحضاتترس عظيم همه رويدادهاي خوب وبد زندگي به يادش آمد.اكنون فكر ميكرد مرگ چقدر به او نزديك است.ناگهان احساس كرد طناب كه طناب به دور كمرش محكم شده بدنش بين آسمان وزمين معلق بود وفقط طناب او را نگه داشته بود ودر اين لحظه سكون برايش چارهاي نمانده بود كه فرياد بكشد((خدايا كمكم كن!)) نا گهان صداي پر طنيني كه ازآسمان شنيده مي شد جواب داد(( اي من چه مي خواهي؟))-اي خدا نجاتم بده-وافعا اگر باور دار يكه من تو را نجات بدهم؟-البته كه باور دارم.سكوت..... و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد.گروه نجات ميگويند كه روز بعد كوهنوردي را يخ زده پيدا كرده اند.بدنش از يك طناب آويزان بود وبادستهايش محكم طناب رات گرفته بود.... واو فقر يك متر از زمين فاصله داشت. وشما؟چقدر به طنابتان وابسته هستيد.ايا حاظرين آنرا رها كنيد؟در مورد خداوند هرگز يك چيز را فراموش نكيند هرگز نبايد بگوييد كه ا. شما را فراموش كرده يا تنها گذاشته.هرگز فكر نكنيد او مراقب شما نيست.به ياد داشته باشيد كه او همواره شما را بادست راست خود نگه داشته است.

خوب دوستان حتلا نظرتون راجب تنها ماند چي .اگر اين كوهنورد يك همراه داشت اين .حالا شما فكر براي تنهايي خود بكنيدمن هم تنها بودم وهستم وخواهم ماند

سمت مرا از آب بپرسيد,دريا هميشه متنظر عاشقانه هاست.

حالا كه آمده اي

چرا اين قطار ايستاده است؟

چرا اين قطار بر نمي گردد

حالا كه آمده اي

گريه نمي كنم

حالا كه آمده اي

كيفت را باز كن

دستمالي به من بده

حالا كه آمده اي

ديگر نه شاعرم نه عاشق

فقط اين پنجره را ببند

تا دلم نگيرد

حالا كه امده اي

سلام

حالا كه نمي روي

خداحافظ

اي همه سوزبنان هاي آن مسير دوردست

حالاكه آمده اي

از اين چمدان ميترسم

اين چمدان را بر ميدارم

اين چمدان را

به درياهاي دور مياندازم

حالا كه آمده اي

دلم براي اين ماه وستاره مي سوزد

امشب چگونه سر بر بالش خواب ميگذارند

با اين همه بيداري

سلام خدمت دوستاني كه دارن اين وبلاگ را مي خوانند .اول تشكر مي كنم كه آمدين وديدن كردين وميدانم بيشتر شما جزء دوستان ورفقايي هستين كه خيلي وقت با هم در ارتباط هستيم چه از طريق چت وچه دوستايي ديگر ولي خيلي از دوستان اين سوال را كردن كه چرا ته اي دي من نوشته تنها دو وفاداراول اين رابگم بعد مطالب جديد را خوام گفت.اون دوستاني كه خيلي وقت با هم در اتباطيم ميدونن من وقتي تنها ميشم شروع به نوشتن وبلاگ ميكنم از هر دري بشه مطلب ميدم.قضيه اي دي هم. اينه كه من تا حالا با دو نفر رفيق شدم وهر دوبار يه بار به صورت توافقي و یه بار هم به خاطر آبرو به هم زديم والان هم قرار اي دي را عوض كنم چون باز هم ميخوام خودم را تنها داشته باشم چون عشق زميني دروغي بيش نيست.

يا علي